Пісьманосец прыцішвае бег вэлясыпэд, але не спыняецца

Гарэзным свавольнікам выскаквае ён з-за вуглоў на цесны панадворак, цярэбіць саламяную страху хлеўчука, нібы дурэючы, тузае па Тэклінай сьпіне блытаныя махры яе хусткі.